Obcy

Wiersze pisane za przyczyną

rozpaczy, to jak ptakom czarnym

sypanie ostatniego ziarna,

żeby nie wzeszło oziminą.

Spod klawiatury strząsasz piołun. 

Słowa zamieniasz na cierpienie.

Wiedząc że przecież nic nie zmienią,

bo niepotrzebne już nikomu.

Dziś sam się czujesz jak uchodźcy.

Na swojej ziemi bliskim obcy.

Kogo chcesz budzić. Martwi oni.

A ty chcesz dotknąć do żywego.

Ruski sołdat na dysharmonii

rżnie poloneza Ogińskiego.

Nie wojna spędza ci sen z powiek.

Nie świat się kończy, ale człowiek.