która to już Rzeczpospolita
trzecia, czy może czwarta
nie śpię a w głowie tyle pytań
dręczy mnie myśl uparta
że przegapiłem transformację
oddając się igrzyskom
czy to jest jeszcze demokracja
trudno być optymistą
minęła piąta dawna szósta
już jesień w kalendarzu
czy szklanka do połowy pusta
czy pełna - czas pokaże
Niepodległość ogłosił pan w Necie,
po czym zjawił się sam w ONZ-ecie
by dopisać do mapy
Kraj Pluszowej Kanapy,
gdzie nie wejdzie ni żona, ni dziecię.
Wanda nie chciała Niemca
Jarek nie chce Tuska
Braun nie chce cudzoziemców
za wyjątkiem Ruska
Rydzyk nie chce po dysze
Karol nie chce dygać
nie chce i nie podpisze
a mnie chce się ...
człowiek był wolny swoje domy
budował tam, gdzie żył
gliniane ściany okna komin
przez niezamknięte drzwi
wchodziło słońce czasem psy
warczały w środku nocy
aż człowiek wstawił zamek w drzwi
żeby nie weszli obcy
a wokół domu ścieżkę polną
ogrodził murem z cegły
za który innym wejść nie wolno
odkąd jest niepodległy
Pewien jeż prawicowiec, (są tacy),
satysfakcję zapragnął mieć z pracy,
więc zasiłku on zrzekł się
i zatrudnił w Dureksie.
Uważajcie na gumki, rodacy!
kruche gałązki ikebany
układasz w głowie nerw po nerwie
zanim się połączenie zerwie
próbujesz złożyć roztrzaskane
lustra kawiarni szyby kwiaciarń
pęknięte płyty gramofonów
już nie przydadzą się nikomu
nie doczekają końca świata
jak pokruszony liść wawrzynu
sznurek korali rozerwany
czy przestrzelony kubek z cyny
składasz od nowa ikebanę
w automatyczny karabinek
klik - i już wszystko poskładane
jesteś kalkulatorem
to chore
ile liści na drzewie
nie wiesz
trwonisz czas
nie dociekasz
ucieka
liczysz gwiazdy
nie widzisz
człowieka
miarkuj się słowo
nie idź w rechot
bo lustro się roztrzaska
miarkuj się słowo
wrócisz echem
zwielokrotnionym wrzaskiem
policz się słowo uniewinnij
zamknięte sukiennice
nie mów że inni
my to inni
co z tobą się nie liczą
miarkuj się słowo
nie wchodź w zło
nie daj się upić żulom
zatrzymaj się przed lustrem bo
wrócisz kulą
Na granicy dwóch światów paszportu nie trzeba
Tam batystowej wyspy strzeże anioł budzik
Srebrzystooki księżyc wypatruje ludzi
Jednemu snu przychyla, a drugiemu nieba
Granica taka płynna, że możesz nie zgadnąć
Po której stronie jesteś. Drogowskazy znikły
Odpowiedzi udzielić mógłby zegar zwykły
Ale jego wskazówki są wskazówką żadną
Za granicą, gdzie miarą czasu się nie liczy
Księżycową poświatą otula się wyspa
Poduszka w zen zapadła, rąbka tajemnicy
Anioł mógłby uchylić, ale tylko pyta -
czy zostajesz, czy może wrócić sobie życzysz
Odpowiadasz - nie teraz. Pozwól mi się wyspać
jesienną niebezpieczną dla Polaków porą
wybrałem się na spacer złotą Agrykolą
z Łazienek w stronę metra chciałem pójść przez Szucha
zastąpili mi drogę - czego tutaj szukasz
jeden był z megafonem a drugi w sztandarach
dym z pochodni gryzł w oczy mimo okularów
mówię - bliżej mi tędy na Plac Konstytucji
splunęli - prowokator - okulary stłukli
