moje macondo

cyganie stawali taborem 

za kolejowym nasypem
pamiętam leciałem za nimi 
uczepiony sznurka latawca
czas nie miał początku 

ani końca ludzie nie umierali 

nawet ze starości

doświadczałem alchemii marzeń
chemii dorastania ale najbardziej 
ciekawości świata na końcu torów

miałem i ja swoje macondo

dziś wracam zapalam 
w biały dzień świeczkę

pośrodku miasta