lusterko z Sophią Loren

prócz marzeń wieku dorastania
miałem lusterko z sophią loren
mój świat był wtedy symetrycznie
złożony z nierzeczywistości

jedną odbijał drugą chłonął
z wierzchu pryszczaty nihilista
w środku cielęco zakochany
chłopiec z tomikiem gałczyńskiego 

w twoim pokoju z meblościanką
wspólnie słuchaliśmy pink floydów
tak bliscy i dalecy sobie
jak cień i światło na księżycu

zanim skończyło się zaćmienie

zostałem kartką pamiętnika

sercem wyciętym scyzorykiem
niedokończonym nigdy wierszem 

obecnie jestem wojażerem
do odległego punktu wyjścia
składam z pamięci puzzle lustra
z twoim uśmiechem sophie loren